సంబంధం లేని ఉపయోగం లేని రాతలు

"ఏమిరాయాలి అనే ఆలోచనకి.... ఆ ఆలోచన నుండి అనాలోచితంగా ఒక అక్షరం మొదలు పెట్టి పేజీల పేజీలు  రాయడానికి  మధ్యన సమయం గంజాయి కన్నా ఎక్కువ కిక్కు ఇస్తుంది నాకు. "
ఆ కిక్కుని మాటల రూపంలో చెప్పేలోపే ఏమి రాయాలనుకున్నానో అది గాలిలో కలిసిపోయింది.  

గంటసేపు నుండి ఆలోచించడానికి సరిపోయింది ఎందుకో ఒకోసారి ఏమీతోచక రాయలేము, ఒకోసారి అన్నీ ఒకేసారి తోచేసరికి ఏమీ రాయలేము.  

ఈ గంటలో మొదటి 10 నిమిషాలు టీ పెట్టుకొని దాన్ని సేవించడానికి సరిపోయింది. టీ ఎప్పుడూ సహాయపడుతుంది, మరి అది నా బుర్రలోకి వెళ్ళి ఏ నరానికి పడ్డ ఏ మెలిక సరి చేస్తుందో తెలియదు కానీ.
 

టీ సేవిస్తూ మా ఇంటి కిటికీ నుండి కనిపించే, గత ఆరు నెలలుగా ఎండిపోయిన పుల్లలతో, ఎప్పుడూ ఉడతలు అప్పుడప్పుడు పక్షులు వాలే చెట్టుని, ఆ పుల్లల వెనుక రోజుకో రంగుతో అస్తమించే సూర్యుడ్ని చూస్తూ ఉండటం రెండో మెట్టు, రాయటానికి నన్ను నేను సన్నద్ధం చేసుకోవడంలో. 


మా ఇంటి కిటికీ నుండి. ఇదే గదుల్లో బంధీ అయిన నా మెదడుకి స్వర్గ ద్వారం.  

మూడో భాగం పెద్దగా శ్రమించవసరం లేకుండా, టీ తో హుషారెక్కిన మెదడు,  సప్తవర్ణాలతో  అస్తమించన సూర్యుని ద్వారా ఆహ్లాద పడ్డ మనసు, రెండు కలిపి, రాసే చేతిని, చేతి ద్వారా రాయించే కేంద్రాన్ని, ఎం. స్. సుబ్బలక్ష్మి గారి సుప్రభాతం గీతం ఉదయాన్నే సుకుమారంగా నిద్రలేపినట్టు లేపాయి. 

వీటన్నిటి తర్వాత ఆలోచనల ధాటి తట్టుకొని అందులోనుండి ఓక విషయాన్ని ఎంచుకొని, దానికి కావలసిన అవగాహన, నాకు తెలిసిన స్వీయానుభవాలు, లేదా రీసెర్చ్ చేసి రాయగలిగే సమయం, ఇవన్నీ ఉన్నాయా, ఉన్నాకూడా అవి నేను చెప్పాల్సిన ఆవశ్యకత ఎంతుంది, ఉండి చెప్పినా అసలు ఎంత మంది చదువుతారు? అనే ఆలోచనలు కమ్ముకున్నాయి. 

వీటిల్లో ఏదైనా ఒక్క దాని గురించి రాయాలనుకొని మొదలుపెట్టి ..... మీకే తెలుసు ఎక్కడ ముగించానో. 

అసలు ఇదంతా కాదు తెలుగు చదివే వాళ్ళు ఉన్నారా? వెంటనే  మన తెలుగు జనాభా ఎంతుందా  అని గూగుల్ చేయటం, అబ్బో ఇంతమందా అని మొదట ఆశ్చర్యపోయి ఆనందందపడ్డా, ఇందులో ఎంత మందికి ఇంటర్నెట్ ఉంది, చదివే తీరిక ఓపిక ఉంది, ఉన్న వాళ్లలో ఎంతమంది ఈ వెధవ బుర్రలో పుట్టిన ఒక ఆలోచనని చదివి దానితో  వాళ్ళని  relate చేసుకోగలరు? చేసుకున్నా ఎంతసేపు వాళ్ళ మెదడులో, హృదయంలో దాన్ని నిలుపగలను? పోనీ నిలిపానే అనుకుందాం, నేనేమన్నా శ్రీ శ్రీ గారిలా విప్లవ సాహిత్యం చేసానా?, చలం గారిలా స్త్రీ స్వేచ్ఛ గురించి రాసానా?, లేక నాదేమన్నా గాంధి, అంబేద్కర్ లాంటి వారి ఆత్మకథా, లేక పోరాట యోధుని కథా, లోకాన్ని పోరాడి గెలిచినా యువతి గాథా ? ఇవేవి కాదు కదా ఒక పనికిమాలిన యూట్యూబ్ బి గ్రేడ్ headline కూడా కాదు. 

అయినా కూడా ఈ భారం ఏంటో, రాయాలి రాయాలి అనే అందమైన ఆరాటం, తపన. కొద్దిరోజులు నిలుపగలను రాయకుండా, కానీ మళ్ళీ నాలోనే ఉండి నాతోనే పోరాడి, నా చేత రాయించే, అదేంటో తెలియక, నన్ను నేను ఇలా laptop ముందు భారంగా లాక్కొచ్చి పడేసి, ఇళయరాజా గారి పాటలతో, ఆ రాయాలనే దారీ తెన్నూ లేని, నయాగరా జలపాతంలా దూకే మాటల దూకుడికి కళ్లెం వేసి, ఏదేదో చెప్పబోయి, కాదు కాదు మనోభావాలు, వగైరాలు దెబ్బతింటాయని, ఏదేదో చెప్పి మొత్తానికి ఏదో చెప్పేశా అని నా ఆ ఆరాటాన్ని, తపనని కొద్దిరోజులు నన్ను బాధించకుండా చేస్తుంటాను. 

అరె రే.... ఇప్పుడే ఒకసారి మొదటినుండి చదివా, సత్యంగా అసలు ఇది మాత్రం కాదు చెప్పాలనుకున్నది. అసలు ఒక  పేరా కి మరో పేరాకి సంబంధమే లేకుండా ఉందే! హు! చెరపాలని లేదు. చదివేయండి ఈసారికి ఇలా, ఏమో ఎవరికీ తెలుసు, పిచ్చి గీతాలు కూడా ఎవరోఒకరి అద్భుతమైన గీతలలో, రాతలతో, కలిసిపోవచ్చేమో. నా లాంటి వారే ఉండచ్చేమో. 

లేకపోయినా ఇంకొక టపాకి ధైర్యంగా వచ్చి చదువుతారని నమ్మకం. ఎందుకంటే మనం తెలుగు వారం. మనకి ఉన్నాయి ఓర్పు సహనం.   

చిందర వందర మనసునుండి వచ్చిన సంబంధం లేని మాటలతో సమయం వృధా చేశా అని తిట్టుకోకుండా చదివినందుకు (తిట్టుకున్నా పర్వాలేదు లేండి) కృతజ్ఞతలు.  










Comments

  1. బాగా రాసారు ...

    ReplyDelete


  2. చిందర వందర గా సం
    బంధము లేక నిటయొక టపా గట్టితి ధై
    ర్యం తెలుగు జిలేబులుగద !
    విందురు చదువుదురు కర్మ, విధి, యోపికగన్ :)

    జిలేబి

    ReplyDelete
    Replies
    1. హ హ హా .... తిట్టారో పొగిడారో తెలియదు కానీ, సరదాగా ఉంది.

      Delete
  3. నేను చాలాకాలంగా బ్లాగుల్లో యాక్టివ్‌గా లేను. 2008-2010 ఆ టైమ్‌లో చూసుకుంటే బ్లాగులో ఏదో ఒక పోస్ట్ పడగానే చాలామంది వచ్చి చదివేవారు, కామెంట్స్ వ్రాసేవారు. అప్పుడు కూడలి ప్రధాన ఆగ్రిగేటర్‌గా ఉండేది. బ్లాగు మొదలెట్టిన ప్రతి రచయిత వచ్చి కూడలిలో చేరేవాడు. దానితో రీడర్స్‌కి తెలుగు బ్లాగ్స్ చదవాలంటే ఎక్కడికి వెళితే సరిపోతుందో తెలుసు. ఇప్పుడు ఫేస్‌బుక్ పదే పదే చెక్ చేసినట్టు ఒకప్పుడు ఆఫీసులో ఉన్నా, ఇంటిలో ఉన్నా కూడలిని రిఫ్రెష్ చేస్తూ కూర్చునేవాళ్ళం.

    ఒకప్పుడు ఎక్కువమంది ఆడియన్స్‌కి షేర్ చెయ్యాలంటే అగ్రిగేటర్ తప్ప మరోమార్గం ఉండేది కాదు.ఇప్పుడు బ్లాగ్స్ చాలామంది క్రియేట్ చేస్తున్నారు. ఆగ్రిగేటర్స్ గురించి పట్టించుకోవటం లేదు. పోస్ట్ లింక్స్ ఫేస్‌బుక్, వాట్సాప్ లో ఫ్రెండ్స్‌కి పంపిస్తున్నారు. వాళ్ళు చదివితే చాలు అనుకుంటున్నారు. దీని వల్ల ఒకప్పటిలా కలెక్టివ్ రీడర్‌బేస్ లేకుండా పోయింది.

    ఏదేదో చెబుతున్నా. తెలుగు చదివే వాళ్ళయితే ఉన్నారు. కానీ డిస్ట్రిబ్యూట్ అయిపోయారని చెప్పడం నా ఉద్దేశ్యం.

    ReplyDelete
    Replies
    1. ఒహొ, నాకు అప్పటి పరిస్థితులు అసలు తెలియవు అండి. ఇంత ఆదరణ ఉండేది అని. బాగ అనలైస్ చేసారు. "తెలుగు చదివే వాళ్ళయితే ఉన్నారు" ఈ మాటైతే అన్నారు. అది చాలు, సంతోషం.

      అలాగే ఓపికగా, వచ్చిరాని తెలుగులో రాసే టపాలను చదివి స్పందిస్తున్నారు. ధన్యవాదాలు.

      Delete
  4. చెప్పాలనుకోక పోయినా చెప్పవల్సినది చెప్పారు. Nice write up. 👌👌

    ReplyDelete
    Replies
    1. ధన్యవాదాలు అండి :)

      Delete
  5. "Guna" cinema lo kamalahasan edo chepdaam anukuntadu but when heroine song paadutunte "Aa...Ade" antaadu kada same feeling naadi after reading this blog...chala sarlu edo raayalani untundi but thoughts ala ala veltuntayi...but with that random thoughts also you did nice write up...
    "Aa ade..Uma devi"

    And picchi raatalina asabhyam ga lenanta varaku telugu lo edi raasina baaguntundi endukante adi TELUGU kaabatti...:-)

    ReplyDelete
    Replies
    1. haha... comparison bagundi... and thank you

      Delete

Post a Comment

Popular posts from this blog

నా ఒంటరి మియామి (ఫ్లోరిడా) ప్రయాణం

పరిగెట్టి0చే జీవితం-ఆగి పొందాల్సిన ఆనందాలు

నా బాధకి కొలమానం పక్క వాడి బాధలా?